Hulp bij zelfdoding

Hulp bij zelfdoding

 

Bij het verlenen van hulp bij zelfoding reikt de arts dodelijke middelen aan die de patiënt vervolgens zelf inneemt om een einde te maken aan uitzichtloos en ondraaglijk lijden.1 In 2002 is in Nederland, als eerste land ter wereld, een wettelijke regeling van kracht gegaan die hulp bij zelfdoding onder bepaalde condities toelaat. Hulp bij zelfdoding is weliswaar nog steeds strafbaar gesteld in artikelen 293 en 294 van het Wetboek van Strafrecht, maar hierop is een strafuitsluitingsgrond van toepassing, indien de arts zijn handelen meldt aan de gemeentelijke lijkschouwer en hij voldoet aan de zorgvuldigheidseisen uit de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (WTL).

De meldingsplicht en de zorgvuldigheidseisen zijn nader uitgewerkt onder het kopje "Euthanasie".

 

1. H.J.J. Leenen e.a., Handboek Gezondheidsrecht, Den Haag: Boom Juridische Uitgevers 2014, p. 391-395.

Onderwerpen

REI project

This site is part of the REI project

Contact info

Erasmus School of Law
Burgemeester Oudlaan, Rotterdam
info@endofliferesearch.nl
Tel. 010- 4081547
Top